Deze site is gestart door ervaringsdeskundigen met een positieve boodschap: iedereen kan uit een depressie komen. Wij hebben veel door onze zware depressies geleerd en helpen je graag om jouw weg te vinden bij het leven met een depressie.

symptomen depressie

Blijf hopen

Uiteindelijk gaat je depressie over. Zorg ondertussen goed voor jezelf. Lees verder

behandeling depressie

Kies je behandeling

Zoek uit wat het beste bij jou past. Via artsen of met ook een alternatieve behandelwijze. Lees verder

zorg voor jezelf

Benoem je klachten

Een depressie heeft invloed op je gedachten, gedrag, gevoelens en lichamelijke klachten. Lees verder

 

cropped-cropped-cropped-balk-van-trudy.jpg

5 gedachten over “Depressie, een keerpunt in je leven?

  • 8 januari 2017 om 09:51
    Permalink

    Ik ben een gescheiden man van 53 jaar en ik lijd aan recidiverende depressies, daarnaast heb ik de persoonlijkheidsstoornis NAO. In 2014 ben ik gescheiden, in 2015 ben ik verhuisd van Middelburg naar Doorwerth (op verzoek van de werkgever) en in 2016 ben ik werkloos geraakt. Momenteel zit ik wederom in een hele zware depressie. Mijn leven is ronduit een hel! Het liefste zou ik op een waardige, humane en pijnloze manier sterven. Ik heb mij dan ook al aangemeld bij de Levenseindekliniek, ik kan niet meer, ik ben op, maar vooral ik WIL niet meer! Dat een depressie een positief keerpunt in iemands leven kan zijn klinkt mooi, helaas ervaar ik het heel anders. Mijn behandelaar wil nu dat ik verhuis naar een vorm van beschermd wonen in een voor mij vertrouwde omgeving. Ik heb een enorme heimwee naar Middelburg en als ik daar weer naar toe zou mogen verhuizen en dan naar een vorm van beschermd wonen, zou dat misschien een positief effect kunnen hebben. Maar ik ben chronisch depressief en ik zie enorm op tegen de eventuele verhuizing. Bovendien zit ik financieel aan de grond, dus wie gaat de eventuele verhuizing dan betalen? Het lukt mij maar niet om uit de huidige depressie te geraken, elke dag is een gevecht met mezelf, het leven is voor mij echt een grote hel. Ik heb 2 prachtige dochters, die ik helaas zelden zie en zij houden me nog enigzins op de been, maar de depressie is zo hevig dat ik het liefst zou willen sterven. Ik ben in het verleden 3 x opgenomen geweest op de paaz. Elke keer ben ik uit de depressie geraakt, maar toen had ik nog een gezin om naar terug te gaan, hetgeen ik nu niet meer heb. Ik woon in een voor mij totaal vreemde omgeving, waar ik niks of niemand ken. Ik heb wel compassie met mezelf, maar niks schijnt te helpen. Wie heeft er goede, bruikbare en realistische tips voor me? Ik weet het niet meer, iedere morgen als ik wakker word, baal ik dat ik WEER een dag moet zien door te komen! Het spijt me, maar ik kan een depressie niet als iets positiefs zien!

    Beantwoorden
  • 28 januari 2017 om 11:49
    Permalink

    Hoi Erik,

    wat is het toch een rotziekte…

    Ik lijd zelf ook aan recideverende depressies die mijn leven volledig bepaald hebben. Gelukkig heb ik na vele falende medicatie uiteindelijk toch een AD gevonden die in ieder geval een bodem eronder heeft gelegd, zodat ik godzijdank niet meer in zware depressies terecht kom. Dat maakt het allemaal niet gemakkelijker, maar wel overleefbaarder.

    Ik weet echt niet of wat ik zeg bruikbaar is, ik durf mijn tips bijna niet te geven want wie ben ik om een mening te hebben over een situatie en iemand die ik niet ken, maar wie weet, misschien zit er iets bij waar je wat aan hebt.

    Ik denk dat het een heel goed idee is om terug te gaan naar je vertrouwde omgeving in beschermd wonen. In het gevecht met depressie heb je alle hulpbronnen en alle kleine beetjes comfort – hoe machteloos ze ook lijken – gewoon enorm hard nodig. Als het idee je nu al een beetje comfort biedt, in het midden van een zware depressie, dan klinkt dat voor mij als een verlangen naar warmte, veilige omhulling die je nodig hebt.

    Gaat de verhuizing zwaar en moeilijk zijn? Ongetwijfeld. Maar misschien kan je een rare troost vinden in het feit dat je dagen sowieso al enorm zwaar en moeilijk zijn, dus daar valt hoe dan ook toch niet aan te ontkomen. Maar je doet nu wel iets voor jezelf,: je neemt deze stap omdat je het waard bent om voor jezelf te zorgen, en alleen dat al is een enorme stap, en een compassie.

    Misschien hoeft de verhuizing niet teveel te kosten. Misschien zijn er al basis dingen bij het beschermd wonen, misschien kunnen je dochters helpen om de kamer even te witten, en verder heb je misschien niet zo heel veel nodig. Al die dingen, spullen, beslissingen, ze zijn eigenlijk niet zo belangrijk. Niet zo belangrijk als jezelf een kans geven om overeind te kunnen blijven in dit zware gevecht.

    Nou gaat dat uiteraard niet zo voelen. Want je kunt waarschijnlijk nergens een besluit over nemen, en als je al een besluit neemt voelt dat verschrikkelijk verkeerd en fout omdat je zelf natuurlijk verschrikkelijk verkeerd en fout bent, etc etc. Maar dat is de depressie. Je zit nu in een storm, en alle meters slaan verkeerd uit, en alles voelt alsof het zwart is, altijd al zwart is geweest en altijd zwart zal blijven.

    Neem maar van jezelf aan dat het echt niet zo belangrijk is, het zijn maar spullen. Ik maak altijd maar een grapje dat als je je voorstelt dat je nu een telefoontje kreeg met de boodschap dat je de loterij hebt gewonnen en een reis naar een tropisch paradijs, en vervolgens je alleen ellende en obstakels en moeilijkheden kunt voorstellen, je weet dat je depressief bent. Spullen zijn niet in staat om je gelukkig te maken, en ‘verkeerde beslissingen’ maken over spullen zijn peanuts vergeleken met de verkeerde beslissingen die je kunt maken wanneer je in de klauwen van een depressie zit. Het is allemaal vervangbaar. Jij niet.

    Zelf helpt het mij om soms een soort judo move te doen met mijn negatieve gedachten, en zou ik hier dus zoiets zeggen als ga er maar van uit dat je alles verkeerd doet, dat je straks in je blote bips onder een brug komt te zitten als ik nu een verkeerde beslissing neem over dit kastje of welke tomatenketchup. Dan moet ik of even om mezelf grinnken en kan ik het even relativeren, of ik denk, als ik van het allerslechtse scenario uitga kan het alleen nog maar meevallen. Ik noem het maar mijn Monthy Python therapie. Je vergroot je heel opechte vastzitten tot absurde proprties, en als je jezelf dan aan het lachen maakt is het alsof de hele innerlijke tragedie leegloopt als een ballon. Het is allemaal verstoorde waarneming. Depressie.

    Je hebt in het verleden zware depressies overwonnen. Nu lijkt dat op dit moment waarschijnlijk een beetje onwerkelijk, alsof dat gezond zijn eigenlijk maar een tijdelijke illusie was, een soort van pauze, en dat wat je nu ervaart is zoals het werkelijk is. Maar opnieuw: weet en herken dat dit weer is wat depressie doet met je waarneming!

    Als je depressief ben kun je je niet eens meer voorstellen dat je ooit echt gelukkig was of zal worden. Maar het is mijn ervaring, en misschien die van jou ook, dat als je weer voorbij de storm bent, dat het zelfs voor jezelf moeilijk voor te stellen is dat je de dingen en jezelf echt zo zwart zag. Opeens gaan dingen die onmogelijk waren zomaar vanzelf, en dan denk je “Mmm, ik zal het toen wel niet hard genoeg geprobeerd hebben.” Maar dat is niet zo.

    Het aller, aller, allerbelangrijkste dat ik heb geleerd is dat het belangrijkste wapen dat je kunt hebben in het gevecht tegen depressie is te leren herkennen wanneer je depressie aan het spreken is, wat en wie die depressie is. Al kon ik niet meer ‘doen’ dan met verbeten tanden op je handen blijven zitten zodat je niet stoms doet, het helpt om tegen die innerlijke storm van zelfhaat en duister te zeggen: Je voelt misschien wel als ‘De Werkelijkheid’ tot in het diepst van mijn botten, maar het is gvd niet waar!

    ‘Dit is niet de waarheid’. Dat is eigenlijk mijn belangrijkste wapen.

    En de tweede is fysieke compassie. Warmte. Een kruik, een deken, een kop hete zoete thee, op een of andere manier helpt dat om het beter te kunnen uitzitten, misschien omdat we fysiek geprogrameerd zijn om onszelf bij omhulling veilig te voelen. Laagjes, zachte kleding. Het hielp. Niet veel, maar elk kleine beetje hulp dat je kan krijgen om jezelf te ondersteunen in dit gevecht kan essentieel zijn.

    Als je fysiotherapie of alternatieve zorg in je verzekering hebt, ga na een antroposofisch centrum en kijk of ze je ritmemassage therapie of wikkelingen ed kunnen aanbieden. Je hoeft er niet in te geloven, dat deed ik ook niet, maar het heeft me echt enorm geholpen om me gewoon omhuld te worden, om weer in mijn lichaam aan te komen.

    Als je niet van dat zachte bent, flink schrobben onder de douche om je lichaam wakker te maken helpt ook. Jezelf helemaal leeg fietsen als je naar een gewone fysio gaat. Running Therapy. Maar dat is misschien meer voor als je niet helemaal op de bodem zit. Anders gewoon even met ke knokkels je armen en benen masseren. Stampen op de vloer. Alleen wel stoppen als je merkt dat je het om gaat zetten in agressie tegen je zelf, pijn doen, stompen. Valt niet altijd te voorkomen, maar doe het dan maar op plekken en manieren waarop het niet te erg is.

    Je kop is een zooi, je gedachten, je waarnemingen, je emoties, alles is gegijzeld en wordt vervormd door de depressie. Daar valt even niks te halen. Maar je lijf is neutraal. Dat ademt nogt, voelt nog. Het kan je gronden.

    Oh, en als je kwaad bent helpt het ook om te gaan schoonmaken. Alle woede loslaten op de tegeltjes. Je velt je nog steeds kut maar nu is in ieder geval wel je douche schoon. En is je lijf misschien moe genoeg zodat je in slaap kunt vallen.

    Een andere tip is muziek. Dat kan soms helpen. Dat kan heel troostend zijn, je helpen om even te kunnen huilen. Of het kan gewoon net een beetje licht brengen. Ik heb een collectie met Motown en als ik dat opzet merk je op een gegeven moment dat je bijna ongewild toch meegaat in die energie. En dan kan ik misschien weere ven iets kleins als de afwas doen, of de was, of even dansen. Ben ik toch weer een momentje van de bank.

    En als je niks kunt, niet wil, laat het soms. Heb compassie inderdaad. Soms is het gewoon even op. Zie jezelf dan niet als een mislukkeling, slap en waardeloos maar als een krijger vol oorlogswonden van alle vorige en huidige gevechten, die nu welverdiend even onder een boom in de schaduw kan rusten. Maar de strijd voor jezelf is het steeds opnieuw weer waard om gevochten te worden! En je hebt die klootzak van een depressie al meerdere keren uit jouw leven getrapt, en je lust hem ook deze keer rauw! Maar nu is het even tijd om te rusten en bij te tanken. Misschien is het een verloren slag/dag, maar de oorlog is nog lang niet verloren!

    Dat waren mijn tips. Ik hoop dat ze je misschien een beetje kunnen helpen.

    Beantwoorden
    • 30 juni 2017 om 16:03
      Permalink

      Hoi Elll, Wat een goede, mooie, serieuze reactie. Ik heb het gelezen, zo eerlijk en oprecht. Wat fijn voor Erik dat je je tijd er voor hebt genomen. 👍🏽

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *